W latach 1944-1945 dziesiątki tysięcy naszych rodaków deportowano z kraju do ZSRS lub osadzono w obozach

Po 1944 roku na terenach Rzeczypospolitej stopniowo uwalnianych spod okupacji niemieckiej zaczęły działać NKWD, a zwłaszcza Smiersz (kontrwywiad wojskowy Armii Czerwonej). Ich celem było niszczenie walczącego podziemia polskiego. Pretekstem do przeprowadzenia operacji specjalnych był plan wynajdowania Polaków, którzy służyli w armii niemieckiej. W ramach tych działań skutecznie zwalczano oczywiście żołnierzy Armii Krajowej. Ponieważ sytuacja w roku 1944 i w latach następnych nie pozwalała na szybkie rozpatrywanie spraw oskarżonych przez śledczych i sędziów, Polaków ładowano do wagonów i wywożono w głąb ZSRS. Czy dana osoba była winna przestępstwa wobec ZSRS, czy nie, nikogo nie interesowało. Aresztowanym przyznawano status internowanych. Dla sprawdzenia Polaków NKWD uruchomiło tzw. obozy filtracyjne. Trudno sobie wyobrazić ich skalę. Dzisiaj historycy ustalili, że z Polski tylko w ciągu dwóch lat 1944-1945 do obozów internowania wywieziono około 50 tysięcy Polaków. Do tekstu dołączamy tabelę zawierającą informacje o datach, liczbach, organach NKWD i miejscu docelowym wywiezienia aresztowanych Polaków w tym czasie. Dane zostały opracowane przez naukowców współpracujących z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Memoriał i umieszczone na oficjalnej stronie organizacji http://www.memo.ru.

Docelowe miejsca transportu internowanych to obozy NKWD, przygotowane przez reżim stalinowski dla Polaków. Jeżeli przeanalizujemy punkty odpraw internowanych, łatwo zauważymy, że w większości są to miejsca związane z wcześniejszymi represjami wobec ludności polskiej. Transportami z tych lat wywieziono ostatnich Polaków ze Lwowa, z Wilna, Baranowicz, Lidy, nadzwyczaj dużo naszych rodaków deportowano z okolic Lublina i Białegostoku. Czyli z rejonów po 1945 roku włączonych do ZSRS lub przygranicznych. Należy powiedzieć, że na tych terenach szczególnie aktywna była AK, kontynuująca opór przeciwko nowym okupantom sowieckim po zakończeniu II wojny światowej. Oprócz wywożenia internowanych w głąb kraju, na terenie PRL reżim stalinowski urządził dziesiątki obozów. Najwyraźniej Moskwa nie uznała za zagrożenie dla siebie Polaków znajdujących się nieco dalej od granicy − osadzonych w obozach po paru latach ze zniszczonym zdrowiem wypuszczano. Deportowanych do ZSRS do końca ich życia wyeliminowano z życia społecznego i służby dla swego kraju i narodu polskiego.