Zapewnienia Putina, że Moskwa nie zamierza zaatakować Europy, są niezwykle niepokojącym sygnałem, który może świadczyć o czymś dokładnie przeciwnym — o zagrożeniu rosyjską agresją przeciwko Staremu Kontynentowi.
Rosja od lat prowadzi przeciwko Polsce wojnę hybrydową, dywersyjną i informacyjną. Dziś ta wojna coraz wyraźniej przekracza kolejne granice. Rosyjskie drony już naruszyły polską przestrzeń powietrzną i uderzyły w polski dom. Rosyjska rakieta manewrująca spadła na terytorium Rzeczypospolitej. A teraz rosyjskie bezzałogowce atakują cele zaledwie kilkaset metrów od naszej granicy. To nie jest już odległe zagrożenie. To wojna, której skutki coraz częściej pojawiają się pod naszymi drzwiami.
To jedna z najbardziej prowokacyjnych tez Normana Daviesa. Brytyjski historyk przekonuje, że współczesna polska tożsamość nie jest prostą kontynuacją tradycji II Rzeczypospolitej, lecz w ogromnym stopniu rezultatem „bezprecedensowej inżynierii społecznej, politycznej i geograficznej”, przeprowadzonej po II wojnie światowej pod dominacją Związku Sowieckiego. Moskwa nie tylko zmieniła granice Polski i doprowadziła do masowych przesiedleń. Wraz z polskimi komunistami pomogła również stworzyć nową narrację o tym, czym jest polskość. Paradoks polega na tym, że część współczesnej prawicy, odwołującej się do antykomunizmu i narodowej tradycji, może dziś bronić modelu tożsamości ukształtowanego właśnie w PRL.
Najpierw był Lepper. Potem AgroUnia. Następnie „ukraińskie zboże”, blokady granicy, antyukraińskie hasła i wysypywanie ukraińskiego ziarna na asfalt. Czy rosyjska wojna informacyjna znalazła na polskiej wsi podatny grunt? Wszystko wskazuje na to, że Kreml nie musiał tworzyć polskiego gniewu. Wystarczyło go wykorzystać.
Leszek Miller ma dziś wiele do powiedzenia o Polsce, patriotyzmie i Ukrainie. Problem w tym, że jego polityczna biografia stoi w rażącej sprzeczności z rolą, w jakiej próbuje obecnie występować.
Przez cztery lata pełnoskalowej wojny stosunek części polskiego społeczeństwa do Ukrainy i Ukraińców przeszedł dramatyczną zmianę. W lutym 2022 roku Polacy masowo otwierali swoje domy przed uchodźcami. Dziś coraz częściej miejsce solidarności zajmują gniew, nieufność i otwarta wrogość. Rafał Pikuła i Marek Szymaniak w obszernym reportażu „Jak przestaliśmy kochać Ukraińców. Prześwietliłem fabryki nienawiści”, opublikowanym na spidersweb.pl, opisują mechanizmy, które napędzają tę zmianę. Ich główny wniosek jest alarmujący: polsko-ukraińska niechęć nie narasta wyłącznie spontanicznie. Jest również systematycznie podsycana przez polityków, media społecznościowe, farmy kont, boty i środowiska zainteresowane maksymalną polaryzacją obu narodów.
Rosja intensyfikuje działania dezinformacyjne w Polsce, wykorzystując spory historyczne i napięcia między Warszawą a Kijowem do podsycania antyukraińskich nastrojów. Nie chodzi już przede wszystkim o wymyślanie fałszywych informacji. Znacznie skuteczniejszą bronią okazuje się manipulowanie prawdziwymi wydarzeniami i narzucanie ich najbardziej konfliktowej interpretacji.
Polska prawica w wojnie o migrantów potrafi opowiadać o cudzoziemcach tak, jakby za chwilę mieli rozebrać płot na granicy, zająć plebanię, wynieść pod pachą ostatni obraz Matki Boskiej i jeszcze po drodze zmienić nazwę pierogarni na kebab, ale wystarczy, że na stole pojawią się pieniądze, pracownicy, kontrakty, biznes albo zwyczajny polityczny interes, a cała ta bohaterska retoryka nagle mięknie, rozpływa się i zaczyna śmierdzieć hipokryzją jak szambo rozlane na środku salonu.
Jeszcze kilka lat temu wielu obserwatorów uważało, że antyukraińska propaganda w polskim internecie jest przede wszystkim efektem działalności radykalnych środowisk lub spontanicznych emocji użytkowników mediów społecznościowych. Dziś takie wyjaśnienie przestaje być wiarygodne.
Jątrząc rany przeszłości, Rosja próbuje uderzyć w przyszłość Polski. Wykorzystując autentyczne tragedie i prawdziwe ludzkie emocje, Kreml próbuje podłożyć pod fundamentami bezpieczeństwa państwa i narodu polskiego minę z opóźnionym zapłonem – taką, która może eksplodować w momencie, gdy najbardziej potrzebne będą jedność społeczeństwa, solidarność sojuszników i strategiczna współpraca Polski oraz Ukrainy.
Jednego dnia narracja wychodzi z Kremla, drugiego powiela ją „patriotyczny” profil, trzeciego polityk, a czwartego ekspert w telewizji. I pół Polski znowu żre się między sobą.
Dla Kremla najważniejszym polem bitwy nie jest terytorium, lecz ludzka świadomość. Dlatego właśnie wojna kognitywna, której celem jest manipulowanie opinią publiczną, niszczenie zaufania między sojusznikami, wzniecanie wewnętrznych konfliktów i wrogości, ma dla Rosji strategiczne znaczenie. Zbrojna agresja jest jedynie jednym z narzędzi realizacji tej polityki.
To jest diabelskie, naprawdę. Nie jestem człowiekiem religijnym, daleki jestem od kadzideł i różańców, ale kiedy patrzę na te komentarze – na ten jazgot pełen nienawiści, to szczucie Polaków na Ukraińców, ten rechot, który brzmi jak chór demonów w piekle – to jedyne, co mi przychodzi do głowy, to biblijne zastępy demonów. To są te “legiony”, o których pisali, tylko zamiast w świniach, siedzą teraz w światłowodach i kablach. Śmieją się tym swoim mechanicznym, metalicznym śmiechem, który rozrywa bębenki w uszach.
Internet płonie, ale ogień podkładany jest z zewnątrz. Wystarczy chwila w mediach społecznościowych, by dostrzec, jak głęboko w tkankę polskiego społeczeństwa wbiły się igły moskiewskiej propagandy.
Rosyjskie służby specjalne od lat budowały w Polsce rozbudowane sieci wpływu, które dziś – w warunkach wojny w Ukrainie i narastających napięć społecznych – są aktywnie wykorzystywane do eskalowania konfliktów, w szczególności między Polakami a Ukraińcami. Taką ocenę przedstawił były oficer Służby Kontrwywiadu Wojskowego, znany pod pseudonimem Kafir.
A raport ABW i komunikat Sztabu Generalnego WP też tak nazwą?
Serdecznie zapraszamy Państwa do polubienia i śledzenia naszego fanpage
Ostatnie komentarze