Autor: Redakcja

W polskiej debacie publicznej wciąż zaskakująco silnie obecne są skrajnie anachroniczne stereotypy dotyczące Ukrainy – państwa postrzeganego przez pryzmat zależności, słabości instytucjonalnej i wyłącznie defensywnej roli w wojnie z Rosją. Tymczasem rzeczywistość strategiczna uległa głębokiej zmianie, której wielu komentatorów w Polsce zdaje się nie dostrzegać. Jednym z nielicznych analityków, którzy konsekwentnie opisują tę transformację, jest obserwator strategiczny Marek Budzisz. W swojej analizie opublikowanej na portalu Patronite zwraca on uwagę na proces, który w Jagiellonii opisywany jest od dłuższego czasu: Ukraina przekształca się w państwo o realnych cechach mocarstwowych w wymiarze militarnym i geopolitycznym, aspirujące do roli najważniejszego gracza w Europie Środkowo-Wschodniej. Dla polskich elit, które współkształtują politykę zagraniczną, zrozumienie tej zmiany nie jest już kwestią interpretacji – staje się strategiczną koniecznością. Polska potrzebuje nie tylko wsparcia Ukrainy, ale przede wszystkim trwałego i świadomego sojuszu z nią, osadzonego w nowej architekturze bezpieczeństwa regionu.

Według ustaleń portalu Axios, w lutym Pentagon uruchomił konkurs dotyczący tzw. „dominacji dronowej” (drone dominance), którego celem było wyłonienie najbardziej efektywnych rozwiązań w zakresie nowej generacji systemów bezzałogowych.

W maju białoruska opozycja na emigracji stanie przed jednym z najważniejszych testów politycznych ostatnich lat. W Warszawie odbędą się wybory IV kadencji Rady Koordynacyjnej – quasi-parlamentu, który ma legitymizować alternatywną wobec reżimu strukturę władzy. Stawką jest nie tylko reprezentacja polityczna, lecz także realny wpływ na kształt przyszłego „rządu” wolnej Białorusi.