Kategoria: Geopolityka

W polskiej debacie publicznej wciąż zaskakująco silnie obecne są skrajnie anachroniczne stereotypy dotyczące Ukrainy – państwa postrzeganego przez pryzmat zależności, słabości instytucjonalnej i wyłącznie defensywnej roli w wojnie z Rosją. Tymczasem rzeczywistość strategiczna uległa głębokiej zmianie, której wielu komentatorów w Polsce zdaje się nie dostrzegać. Jednym z nielicznych analityków, którzy konsekwentnie opisują tę transformację, jest obserwator strategiczny Marek Budzisz. W swojej analizie opublikowanej na portalu Patronite zwraca on uwagę na proces, który w Jagiellonii opisywany jest od dłuższego czasu: Ukraina przekształca się w państwo o realnych cechach mocarstwowych w wymiarze militarnym i geopolitycznym, aspirujące do roli najważniejszego gracza w Europie Środkowo-Wschodniej. Dla polskich elit, które współkształtują politykę zagraniczną, zrozumienie tej zmiany nie jest już kwestią interpretacji – staje się strategiczną koniecznością. Polska potrzebuje nie tylko wsparcia Ukrainy, ale przede wszystkim trwałego i świadomego sojuszu z nią, osadzonego w nowej architekturze bezpieczeństwa regionu.

Według ustaleń portalu Axios, w lutym Pentagon uruchomił konkurs dotyczący tzw. „dominacji dronowej” (drone dominance), którego celem było wyłonienie najbardziej efektywnych rozwiązań w zakresie nowej generacji systemów bezzałogowych.

W maju białoruska opozycja na emigracji stanie przed jednym z najważniejszych testów politycznych ostatnich lat. W Warszawie odbędą się wybory IV kadencji Rady Koordynacyjnej – quasi-parlamentu, który ma legitymizować alternatywną wobec reżimu strukturę władzy. Stawką jest nie tylko reprezentacja polityczna, lecz także realny wpływ na kształt przyszłego „rządu” wolnej Białorusi.

Szef rosyjskiej dyplomacji Siergiej Ławrow de facto przyznał to, co Kreml od lat stara się ukrywać: Zachód nie zrezygnował z polityki odstraszania Rosji, a Ukraina staje się kluczowym elementem nowej architektury bezpieczeństwa w Europie. Według jego słów Stany Zjednoczone wspierają ideę stworzenia formatu wojskowego z udziałem Kijowa, który miałby wzmacniać europejską obronność nawet poza formalnymi ramami NATO. Moskwa, jak wynika z tych wypowiedzi, najbardziej obawia się właśnie tego scenariusza.

Antyukraińska i antyeuropejska histeria prorosyjskich pachołków na Węgrzech nie uchroniła ich przed druzgocącą klęską w historycznych wyborach 12 kwietnia 2026 roku. Premier Węgier Viktor Orbán uznał porażkę swojej partii i pogratulował zwycięstwa liderowi opozycji Péter Magyar. Choć liczenie głosów wciąż trwa, wynik – jak sam przyznał – jest już przesądzony – zwycięstwo odniosła opozycyjna partia „Tisza”.

Nie przyszłe decyzje w Waszyngtonie, lecz codzienny opór Ukrainy decyduje dziś o bezpieczeństwie Europy. Radosław Sikorski nie pozostawia złudzeń: to nie Donald Trump zatrzymuje rosyjski imperializm, lecz ukraińscy żołnierze, którzy od lat powstrzymują agresję Putina.

Donald Trump po raz kolejny uderzył w europejskich sojuszników, wysyłając alarmujący sygnał również do Polski. W serii wpisów opublikowanych na platformie Truth Social były prezydent USA zasugerował, że kraje, które nie wsparły amerykańsko-izraelskiej operacji przeciwko Iranowi, nie powinny liczyć na dalszą pomoc Waszyngtonu. W praktyce oznacza to brutalne ostrzeżenie pod adresem całej Europy — w tym także państw wschodniej flanki NATO, takich jak Polska.

Z najnowszego sondażu IBRiS dla Polsat News wynika, że 72,8 proc. Polaków sprzeciwia się wyjściu Polski z Unii Europejskiej. W tej grupie 50,7 proc. odpowiada „zdecydowanie nie”, a 22,1 proc. – „raczej nie”. To dobra wiadomość. Oznacza, że zdecydowana większość społeczeństwa wciąż rozumie, iż miejsce Polski jest w strukturach Zachodu, a nie poza nimi.

Prezydent Polski Karol Nawrocki wypowiedział słowa, które w obecnej sytuacji geopolitycznej muszą wybrzmieć jasno: Władimir Putin to zbrodniarz wojenny, a Rosja pozostaje dla Polski zagrożeniem egzystencjalnym. Problem polega na tym, że te mocne deklaracje padły w momencie, gdy nad relacjami Warszawy z Budapesztem wisi cień możliwego politycznego gestu wobec Viktora Orbána – jednego z najbardziej prorosyjskich liderów w Unii Europejskiej.

Chaos wokół Iranu i Cieśniny Ormuz obnażył coś znacznie groźniejszego niż chwilowy skok cen ropy. Na naszych oczach zaczyna kruszyć się fundament amerykańskiej potęgi: globalna sieć sojuszy, która przez dekady dawała USA przewagę nieosiągalną dla Chin i Rosji. Jeśli Donald Trump nadal będzie traktował sojuszników jak ciężar, a nie strategiczny kapitał, Zachód może wejść w epokę geopolitycznej dezintegracji, której skutki odczuje cała Europa.