Najpierw był Lepper. Potem AgroUnia. Następnie „ukraińskie zboże”, blokady granicy, antyukraińskie hasła i wysypywanie ukraińskiego ziarna na asfalt. Czy rosyjska wojna informacyjna znalazła na polskiej wsi podatny grunt? Wszystko wskazuje na to, że Kreml nie musiał tworzyć polskiego gniewu. Wystarczyło go wykorzystać.
Leszek Miller ma dziś wiele do powiedzenia o Polsce, patriotyzmie i Ukrainie. Problem w tym, że jego polityczna biografia stoi w rażącej sprzeczności z rolą, w jakiej próbuje obecnie występować.
Przez cztery lata pełnoskalowej wojny stosunek części polskiego społeczeństwa do Ukrainy i Ukraińców przeszedł dramatyczną zmianę. W lutym 2022 roku Polacy masowo otwierali swoje domy przed uchodźcami. Dziś coraz częściej miejsce solidarności zajmują gniew, nieufność i otwarta wrogość. Rafał Pikuła i Marek Szymaniak w obszernym reportażu „Jak przestaliśmy kochać Ukraińców. Prześwietliłem fabryki nienawiści”, opublikowanym na spidersweb.pl, opisują mechanizmy, które napędzają tę zmianę. Ich główny wniosek jest alarmujący: polsko-ukraińska niechęć nie narasta wyłącznie spontanicznie. Jest również systematycznie podsycana przez polityków, media społecznościowe, farmy kont, boty i środowiska zainteresowane maksymalną polaryzacją obu narodów.
„Rosja już wypowiedziała nam wojnę, tylko bez czołgów” – powiedział minister spraw zagranicznych RP Radosław Sikorski w najnowszym wywiadzie dla greckiego dziennika „Kathimerini”. Szef polskiej dyplomacji wskazał wprost, że jednym z głównych celów rosyjskiej wojny hybrydowej jest rozbijanie jedności europejskich społeczeństw, w tym skłócanie Polaków z Ukraińcami.
Rosja intensyfikuje działania dezinformacyjne w Polsce, wykorzystując spory historyczne i napięcia między Warszawą a Kijowem do podsycania antyukraińskich nastrojów. Nie chodzi już przede wszystkim o wymyślanie fałszywych informacji. Znacznie skuteczniejszą bronią okazuje się manipulowanie prawdziwymi wydarzeniami i narzucanie ich najbardziej konfliktowej interpretacji.
Amerykański wywiad ostrzega, że Rosja może planować do 24 sierpnia zniszczenie znacznej części, a być może całej infrastruktury energetycznej Kijowa. Według tych informacji Kreml może być gotowy do wykorzystania nawet strategicznego zapasu rosyjskich pocisków balistycznych. Jeżeli te doniesienia się potwierdzą, miliony mieszkańców Ukrainy mogą stanąć przed kolejną falą rosyjskiego terroru. Kolejne rakiety. Kolejne eksplozje. Kolejne pożary. Ciemność. Brak prądu, wody i ogrzewania. I kolejne noce spędzane w schronach. Ale wśród milionów ludzi żyjących w Ukrainie są również Polacy. Polskie rodziny. Polscy działacze społeczni. Polscy nauczyciele i duchowni. Ludzie, którzy od pokoleń mieszkają na ziemiach dzisiejszej Ukrainy i mimo zmieniających się granic zachowali więź z Polską. Dzisiaj żyją pod rosyjskimi rakietami.
Polska prawica w wojnie o migrantów potrafi opowiadać o cudzoziemcach tak, jakby za chwilę mieli rozebrać płot na granicy, zająć plebanię, wynieść pod pachą ostatni obraz Matki Boskiej i jeszcze po drodze zmienić nazwę pierogarni na kebab, ale wystarczy, że na stole pojawią się pieniądze, pracownicy, kontrakty, biznes albo zwyczajny polityczny interes, a cała ta bohaterska retoryka nagle mięknie, rozpływa się i zaczyna śmierdzieć hipokryzją jak szambo rozlane na środku salonu.
Jeszcze kilka lat temu wielu obserwatorów uważało, że antyukraińska propaganda w polskim internecie jest przede wszystkim efektem działalności radykalnych środowisk lub spontanicznych emocji użytkowników mediów społecznościowych. Dziś takie wyjaśnienie przestaje być wiarygodne.
Jątrząc rany przeszłości, Rosja próbuje uderzyć w przyszłość Polski. Wykorzystując autentyczne tragedie i prawdziwe ludzkie emocje, Kreml próbuje podłożyć pod fundamentami bezpieczeństwa państwa i narodu polskiego minę z opóźnionym zapłonem – taką, która może eksplodować w momencie, gdy najbardziej potrzebne będą jedność społeczeństwa, solidarność sojuszników i strategiczna współpraca Polski oraz Ukrainy.
Pijani, brutalni i głodni krwi. Mówili po rosyjsku, a ich dowódcą był sowiecki renegat Bronisław Kaminski. To właśnie rosyjscy kolaboranci z SS-RONA stali się jednymi z najokrutniejszych katów Powstania Warszawskiego. Dziś wiemy już z całą pewnością: ich przywódca działał nie tylko w służbie Hitlera, lecz także — z pełną świadomością Moskwy. Kaminski, oprawca Warszawy, był jednocześnie… agentem NKWD. Pod cudzą flagą.
Rosja po raz kolejny uruchomiła jeden z najbardziej charakterystycznych mechanizmów swojej wojny informacyjnej przeciwko Zachodowi. Władimir Putin ponownie zaczął rozpowszechniać fałszywą narrację o rzekomych polskich planach przejęcia zachodniej Ukrainy. Celem tej operacji nie jest przedstawienie faktów, lecz wywołanie nieufności pomiędzy Warszawą i Kijowem oraz osłabienie strategicznego partnerstwa, które od początku pełnoskalowej rosyjskiej agresji stanowi jeden z filarów bezpieczeństwa Europy Środkowo-Wschodniej.
Jednego dnia narracja wychodzi z Kremla, drugiego powiela ją „patriotyczny” profil, trzeciego polityk, a czwartego ekspert w telewizji. I pół Polski znowu żre się między sobą.
Pamięć o ofiarach Zbrodni Wołyńskiej jest sprawdzianem dojrzałości państwa. Ale w czasach rosyjskiej wojny przeciwko Ukrainie sprawdzianem jest również umiejętność odróżnienia uczciwego rozliczenia historii od manipulacji, która ma służyć podziałom i osłabieniu bezpieczeństwa Polski. Najnowsza uchwała Sejmu pokazuje, że spór o przeszłość nadal pozostaje jednym z najważniejszych pól walki o przyszłość Europy Środkowo-Wschodniej.
Dla Kremla najważniejszym polem bitwy nie jest terytorium, lecz ludzka świadomość. Dlatego właśnie wojna kognitywna, której celem jest manipulowanie opinią publiczną, niszczenie zaufania między sojusznikami, wzniecanie wewnętrznych konfliktów i wrogości, ma dla Rosji strategiczne znaczenie. Zbrojna agresja jest jedynie jednym z narzędzi realizacji tej polityki.
To jest diabelskie, naprawdę. Nie jestem człowiekiem religijnym, daleki jestem od kadzideł i różańców, ale kiedy patrzę na te komentarze – na ten jazgot pełen nienawiści, to szczucie Polaków na Ukraińców, ten rechot, który brzmi jak chór demonów w piekle – to jedyne, co mi przychodzi do głowy, to biblijne zastępy demonów. To są te “legiony”, o których pisali, tylko zamiast w świniach, siedzą teraz w światłowodach i kablach. Śmieją się tym swoim mechanicznym, metalicznym śmiechem, który rozrywa bębenki w uszach.
Internet płonie, ale ogień podkładany jest z zewnątrz. Wystarczy chwila w mediach społecznościowych, by dostrzec, jak głęboko w tkankę polskiego społeczeństwa wbiły się igły moskiewskiej propagandy.
Serdecznie zapraszamy Państwa do polubienia i śledzenia naszego fanpage
Ostatnie komentarze