Kategoria: Historia

Jesienią 1621 roku nad Dniestrem rozegrała się jedna z najważniejszych konfrontacji militarnych XVII-wiecznej Europy. Ogromna armia sułtana Osmana II ruszyła przeciwko Rzeczypospolitej. Naprzeciw niej stanęły wojska polskie i litewskie oraz Kozacy zaporoscy. Przez ponad miesiąc obrońcy Chocimia powstrzymywali kolejne szturmy armii osmańskiej. 9 października zawarto pokój. Sułtan nie osiągnął swojego celu. Jego armia nie przeszła przez Chocim.

Kiedy 1 września 1939 roku hitlerowskie Niemcy napadły na Polskę, w szeregach Wojska Polskiego znaleźli się również Ukraińcy – obywatele II Rzeczypospolitej. Według ustaleń prof. Władysława Rezmera w polskiej armii służyło wówczas od 106 314 do 111 910 żołnierzy narodowości ukraińskiej. IPN podaje przedział 106–112 tysięcy. Oznacza to, że mniej więcej co dziewiąty spośród około miliona zmobilizowanych żołnierzy był obywatelem polskim ukraińskiego pochodzenia.

4 lipca 1610 roku pod Kłuszynem rozegrała się jedna z najbardziej spektakularnych bitew w dziejach Europy. Kilkutysięczna armia Rzeczypospolitej Obojga Narodów pod dowództwem hetmana polnego koronnego Stanisława Żółkiewskiego rozgromiła wielokrotnie liczniejsze wojska moskiewsko-szwedzkie, otwierając drogę do Moskwy i przesądzając o jednym z najbardziej niezwykłych epizodów w historii Europy Wschodniej.

Historia lubi się powtarzać. Zmieniają się mundury, sztandary i nazwy państw, ale cele rosyjskiego imperializmu pozostają zadziwiająco niezmienne. Ponad sto lat temu bolszewicka Rosja chciała przenieść rewolucję do serca Europy. Dziś Kreml próbuje odbudować swoją strefę wpływów przy użyciu wojny, szantażu i terroru.

Historia często wystawia narody na próby. Niektóre z nich dotyczą wielkich wydarzeń politycznych, inne zaś pokazują, czy potrafimy zadbać o własne dziedzictwo i pamięć o tych, którym zawdzięczamy niepodległość. Dziś przed taką próbą staje Polska.