Kategoria: Gospodarka

To już nie ostrzeżenie, lecz diagnoza. Rosyjska gospodarka zaczyna powtarzać scenariusz późnego Związku Sowieckiego: dług maskuje realne problemy, wzrost przemysłowy zamiera, a państwowy kapitalizm wyczerpał swoje możliwości. Dane za 2025 rok pokazują, że model putinowski wchodzi w fazę głębokiego kryzysu strukturalnego, który może zakończyć się długotrwałą destabilizacją całego państwa.

Unia Europejska sięga po najcięższą broń gospodarczą. W ramach już 20. pakietu sankcji wobec Federacji Rosyjskiej Bruksela proponuje całkowity zakaz transportu rosyjskiej ropy naftowej drogą morską – czyli bezpośredni cios w główne źródło finansowania wojny Władimira Putina przeciwko Ukrainie.

Dziura w budżecie Federacji Rosyjskiej do końca 2026 roku może okazać się nawet trzykrotnie większa, niż pierwotnie zakładano, w wyniku załamania dochodów z ropy naftowej. Ekonomiści ostrzegają, że rosyjskie rezerwy finansowe mogą wyczerpać się już w ciągu najbliższego roku.

Są decyzje administracji Donalda Trumpa, które można – i trzeba – poprzeć bez wahania. Jedną z nich jest spektakularne uderzenie w reżim Nicolása Maduro. W nocy z piątku na sobotę, nad ranem czasu polskiego, wenezuelski dyktator został pojmany, aresztowany i wywieziony przez amerykańskie służby. W ciągu kilku godzin zawalił się system władzy, który przez lata opierał się na fałszerstwach wyborczych, terrorze aparatu siłowego i systemowej korupcji.

Ukraińcy w Polsce – w tym obywatele Ukrainy polskiego pochodzenia – są dziś jednym z filarów rynku pracy i realnym wsparciem dla gospodarki. Bez ich obecności wiele branż po prostu by się załamało. A jednak, jak pokazują najnowsze badania, w przestrzeni społecznej pozostają w dużej mierze niewidzialni: często niechciani, marginalizowani i wypychani poza główny nurt debaty publicznej.

To nie tylko inwestycje – to wizja regionu. Z ruin wojny ma wyrosnąć nowa Europa. Europa Środkowa buduje swoją przyszłość wspólnie z Ukrainą. Podczas IV Forum Odbudowy Ukrainy we Lwowie polscy i ukraińscy przedstawiciele rządów, biznesu i instytucji finansowych zapowiedzieli, że Polska będzie aktywnie uczestniczyć w powojennej odbudowie kraju i współtworzyć nowe centrum rozwoju regionu.

Rosyjski budżet coraz bardziej odczuwa skutki wojny w Ukrainie. Przychody ze sprzedaży ropy i gazu – kluczowego źródła finansowania państwa i machiny wojennej Kremla – gwałtownie spadają. Jednocześnie kolejne sankcje Unii Europejskiej oraz amerykańskie cła na Indie i możliwe ograniczenia wobec Chin utrudniają Moskwie omijanie restrykcji. Międzynarodowy Fundusz Walutowy bije na alarm: rosyjska gospodarka wyhamowuje i może zbliżać się do recesji.

Zablokowanie tranzytu ukraińskiego zboża przez Polskę, podsycane przez prorosyjskie narracje i radykalne protesty części środowisk rolniczych, już dziś odbija się na polskiej gospodarce. Puste terminale, spadające przeładunki, utracone zlecenia dla spedytorów i groźba zwolnień w portach – to nie teoria, lecz rzeczywistość. Polska oddaje ukraiński tranzyt bez walki, a Niemcy, Rumuni i Turcy nie mają takich problemów. Tam się zarabia. U nas – protestuje.

Trzy państwa Zatoki Perskiej dysponują nadwyżkowymi mocami wydobywczymi ropy naftowej i w ciągu kilku miesięcy mogą zastąpić rosyjski surowiec. Taką informację przekazuje agencja Reuters. Jak wskazano w publikacji, w czerwcu Rosja eksportowała 4,7 mln baryłek ropy dziennie, co stanowi około 4,5% światowego popytu, a także 2,5 mln baryłek produktów naftowych dziennie. Z danych Międzynarodowej Agencji Energetycznej wynika, że światowy popyt na ropę ma wzrosnąć w 2025 roku o 700 tys. baryłek dziennie – będzie to najniższy wzrost od 2009 roku – podczas gdy podaż gwałtownie wzrośnie o 2,1 mln baryłek dziennie, osiągając poziom 105,1 mln baryłek dziennie jeszcze w tym roku.

Informacja o gigantycznych złożach ropy i gazu pod Bałtykiem zelektryzowała opinię publiczną. Ale to niejedyny surowcowy skarb, jaki kryje polska ziemia. Od dziesięcioleci niemal zapomniane, ale wciąż nietknięte, pod Suwalszczyzną spoczywają potężne zasoby tytanu, wanadu, rzadkich metali ziem rzadkich i miliardów ton rud żelaza. Wartość tych złóż może sięgać nawet 8 bilionów złotych – to więcej, niż roczny budżet Niemiec i Polski razem wziętych. A mimo to Polska od niemal 70 lat nie potrafi (albo nie chce?) sięgnąć po ten potencjał.