Kategoria: Оbronność i konflikty zbrojne

Wojna Putina przeciwko Ukrainie nigdy nie była konfliktem regionalnym. Amerykański wywiad ostrzega wprost: dalsza eskalacja może doprowadzić do bezpośredniego starcia Rosji z NATO, a w konsekwencji zagrozić bezpieczeństwu samych Stanów Zjednoczonych. Dla Polski to sygnał alarmowy najwyższej rangi – bo jeśli Kreml nie zostanie zatrzymany na Ukrainie, kolejnym celem presji może stać się wschodnia flanka Sojuszu.

Mychajło Basarab, ukraiński politolog i oficer Sił Zbrojnych Ukrainy, w swoim ostatnim wpisie na Facebooku jasno pokazuje, co Zachód wciąż woli ignorować: świat nie czeka, a globalna konfrontacja zbrojna stała się de facto nieunikniona. Wszystko, co dziś dzieje się na Bliskim Wschodzie, nie jest przypadkiem ani „chaosem losu”. To logiczna kontynuacja wydarzeń, przewidywalna jeszcze przed pełnoskalową inwazją Rosji na Ukrainę.

Chaos, który ogarnia dziś świat, jest bezpośrednią konsekwencją rosyjskiej agresji na Ukrainę. Eskalacja napięcia na Bliskim Wschodzie czy irańskie drony pojawiające się nad Cyprem nie są odrębnymi kryzysami – to elementy tej samej układanki: rozpadu systemu międzynarodowego prawa.

Europa żyje dziś złudzeniem, że wojna toczy się „gdzieś tam” – na wschodnich rubieżach kontynentu. Tymczasem z Pragi płynie ostrzeżenie, którego nie wolno zignorować. Szef czeskiego Sztabu Generalnego nie mówi o epizodzie, nie mówi o kryzysie, który da się przeczekać. Mówi o długiej konfrontacji cywilizacyjnej, w której Rosja nie zrezygnowała ani ze swoich ambicji, ani z imperialnej logiki działania.

Cztery lata temu Putin rozpoczął wojnę, która miała zmieść Ukrainę w kilka dni. Osiągnął efekt całkowicie odwrotny: Rosja przegrała wszystko – swoją wojnę, swoją pozycję na świecie i przyszłość własnego państwa. Plan „szybkiej ofensywy” okazał się farsą. Rosja nie zdobyła Donbasu, nie zagroziła żadnej europejskiej stolicy, a nawet terytoria, które sama wpisała do swojej konstytucji, pozostają poza jej kontrolą. To nie jest wojna. To niekończąca się kompromitacja imperium.

W przeddzień pełnoskalowej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 roku na Kremlu panowało przekonanie, że zdecydowana większość (około 90%) Ukraińców poprze rosyjską ofensywę i nie będzie stawiać oporu. Według ponad 100 informatorów w USA, Europie, Ukrainie i Rosji, wywiad zdołał trafnie przewidzieć scenariusz inwazji, ale nie jej konsekwencje. USA i MI6 uważały, że Rosja szybko zajmie Ukrainę, podczas gdy europejskie służby wątpiły, ponieważ nie wierzyły w możliwość pełnoskalowej wojny w XXI wieku.

Europa w cieniu rosyjskiej groźby stoi na krawędzi. „Słabość zaprasza do agresji” – biją na alarm brytyjski marszałek Richard Knighton i niemiecki generał Carsten Breuer. Moskwa, ucząc się na doświadczeniach wojny na Ukrainie, przezbraja swoje siły i reorganizuje armię, przesuwając niebezpieczeństwo bezpośrednio na Zachód. Europejskie rządy stoją dziś przed dramatycznym wyborem: wzmocnić potencjał obronny i przemysł wojskowy, zanim słabość stanie się zaproszeniem do kolejnej agresji. To moment, w którym iluzja bezpieczeństwa musi ustąpić miejsca świadomym i odważnym decyzjom.

Europa nie ma już komfortu strategicznych złudzeń. Czas ostrzeżeń się skończył — nadchodzi czas decyzji. Komisarz Unii Europejskiej ds. obrony Andrius Kubilius bije na alarm: Rosja może być gotowa do konfrontacji z Europą szybciej, niż europejskie stolice są gotowe to przyjąć do wiadomości. Nawet w perspektywie najbliższego roku.

W czasie gdy Rosja zamienia zimno w broń masowego rażenia, skazując miliony Ukraińców na mrok i mróz, w Stanach Zjednoczonych coraz wyraźniej słychać głosy sprzeciwu wobec moralnej kapitulacji Zachodu. Kongresmen stanu Nowy Jork Tom Suozzi zaapelował do prezydenta USA Donalda Trumpa, by nie nagradzał rosyjskiego dyktatora Władimira Putina za zbrodnie popełniane na narodzie ukraińskim.

Minęło ponad siedemnaście długich lat, odkąd w sierpniu 2008 roku, na placu w Tbilisi, padły słowa, które powinny były wstrząsnąć całą Europą. Prezydent RP Lech Kaczyński, stojąc u boku zaatakowanej przez Rosję Gruzji, ostrzegał: „Wiemy dobrze, że dziś Gruzja, jutro Ukraina, pojutrze państwa bałtyckie, a później może i czas na mój kraj, na Polskę”. To nie była publicystyczna metafora ani polityczna przesada. To była precyzyjna diagnoza imperialnego planu Kremla. Plan ten został już zrealizowany w części — Ukraina płonie, setki tysięcy ludzi zginęło lub zostało okaleczonych, a rosyjska machina wojenna nie zatrzymała się ani na chwilę.

Rosyjska wojna przeciwko Ukrainie miała być demonstracją siły, błyskawicznym marszem imperium i powrotem Moskwy do roli globalnego hegemona. Zamiast tego stała się podręcznikowym przykładem strategicznej katastrofy. Prezydent Finlandii Alexander Stubb nie pozostawił w tej sprawie żadnych złudzeń — i żadnej taryfy ulgowej.

Decyzja zapadła. Polska przekaże Ukrainie myśliwce MiG-29, wzmacniając jej zdolności obronne w wojnie z rosyjskim agresorem. Informację potwierdził wiceminister obrony Paweł Zalewski, podkreślając, że to element szerszej, sojuszniczej strategii bezpieczeństwa oraz realnego wsparcia Kijowa w obronie Europy.

1418 dni. Tyle wystarczyło Stalinowi, by pożreć pół Europy i zawiesić czerwony łachman nad Berlinem. 1418 dni wystarczyło też Putinowi — by ośmieszyć Rosję na oczach całego świata.

Uderzenie rosyjskiej rakiety Oriesznik tuż przy granicy Polski to nie przypadek. To demonstracja siły Kremla i test gotowości Europy do obrony swoich stolic. Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski wzywa do natychmiastowego stworzenia realnego systemu wspólnej obrony – bo dziś każdy dzień zwłoki zwiększa ryzyko, że rosyjska agresja dotrze do serca Europy.