Jednego dnia narracja wychodzi z Kremla, drugiego powiela ją „patriotyczny” profil, trzeciego polityk, a czwartego ekspert w telewizji. I pół Polski znowu żre się między sobą.
Pamięć o ofiarach Zbrodni Wołyńskiej jest sprawdzianem dojrzałości państwa. Ale w czasach rosyjskiej wojny przeciwko Ukrainie sprawdzianem jest również umiejętność odróżnienia uczciwego rozliczenia historii od manipulacji, która ma służyć podziałom i osłabieniu bezpieczeństwa Polski. Najnowsza uchwała Sejmu pokazuje, że spór o przeszłość nadal pozostaje jednym z najważniejszych pól walki o przyszłość Europy Środkowo-Wschodniej.
Dla Kremla najważniejszym polem bitwy nie jest terytorium, lecz ludzka świadomość. Dlatego właśnie wojna kognitywna, której celem jest manipulowanie opinią publiczną, niszczenie zaufania między sojusznikami, wzniecanie wewnętrznych konfliktów i wrogości, ma dla Rosji strategiczne znaczenie. Zbrojna agresja jest jedynie jednym z narzędzi realizacji tej polityki.
To jest diabelskie, naprawdę. Nie jestem człowiekiem religijnym, daleki jestem od kadzideł i różańców, ale kiedy patrzę na te komentarze – na ten jazgot pełen nienawiści, to szczucie Polaków na Ukraińców, ten rechot, który brzmi jak chór demonów w piekle – to jedyne, co mi przychodzi do głowy, to biblijne zastępy demonów. To są te “legiony”, o których pisali, tylko zamiast w świniach, siedzą teraz w światłowodach i kablach. Śmieją się tym swoim mechanicznym, metalicznym śmiechem, który rozrywa bębenki w uszach.
Internet płonie, ale ogień podkładany jest z zewnątrz. Wystarczy chwila w mediach społecznościowych, by dostrzec, jak głęboko w tkankę polskiego społeczeństwa wbiły się igły moskiewskiej propagandy.
Rosyjskie służby specjalne od lat budowały w Polsce rozbudowane sieci wpływu, które dziś – w warunkach wojny w Ukrainie i narastających napięć społecznych – są aktywnie wykorzystywane do eskalowania konfliktów, w szczególności między Polakami a Ukraińcami. Taką ocenę przedstawił były oficer Służby Kontrwywiadu Wojskowego, znany pod pseudonimem Kafir.
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozbiła kolejną operację wpływu inspirowaną i finansowaną...
Konflikt, który wybuchł między Wołodymyrem Zełenskim a Karolem Nawrockim po niefortunnej decyzji strony ukraińskiej o nadaniu elitarnej jednostce sił specjalnych tytułu „Bohaterowie UPA”, przerodził się w jeden z najpoważniejszych kryzysów politycznych w relacjach polsko-ukraińskich w najnowszej historii. Decyzja strony polskiej o odebraniu Orderu Orła Białego prezydentowi Ukrainy – podjęta w reakcji na działania Kijowa uznane w Warszawie za przekroczenie granic polityki pamięci – wywołała natychmiastową odpowiedź Ukrainy i falę zwrotów polskich odznaczeń przez ukraińskich polityków. W efekcie symboliczna sfera historii uderzyła bezpośrednio w fundament strategicznego partnerstwa, które miało stanowić jeden z filarów bezpieczeństwa regionu w czasie wojny i nadchodzących tektonicznych zmian na Starym Kontynencie.
Przez dwa stulecia Rosja konsekwentnie budowała swoją dominację w Europie Wschodniej, opierając się na jednej z najbardziej cynicznych i zarazem skutecznych zasad imperialnej polityki – świadomym skłócaniu narodów, które w sposób naturalny mogłyby stać się dla niej realnym zagrożeniem. W relacjach polsko-ukraińskich była to strategia realizowana z wyjątkową konsekwencją, precyzją i bezwzględnością. Najpierw Imperium Rosyjskie, a następnie bolszewicka Rosja i Związek Sowiecki systemowo podsycały antagonizmy, wykorzystując każde możliwe napięcie – narodowe, społeczne i religijne – zgodnie z klasyczną, imperialną logiką „dziel i rządź”.
A raport ABW i komunikat Sztabu Generalnego WP też tak nazwą?
Jeszcze kilka lat temu Polska była dla Ukraińców najbardziej lubianym państwem świata. Nie Niemcy....
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego zatrzymała trzech obywateli Polski podejrzanych o działalność szpiegowską na rzecz Rosji. Według ustaleń śledczych mieli oni prowadzić działania wywiadowcze, szerzyć rosyjską propagandę, gromadzić informacje dotyczące rozmieszczenia wojsk NATO oraz uczestniczyć w operacjach dezinformacyjnych wymierzonych w bezpieczeństwo Rzeczypospolitej. Sprawa rzuca światło na skalę rosyjskich wpływów w Polsce i sieć powiązań obejmującą skrajnie nacjonalistyczne, neopogańskie i jawnie prorosyjskie środowiska.
Kyryło Budanow — szef Biura Prezydenta Ukrainy, wcześniej stojący na czele ukraińskiego wywiadu wojskowego wygłosił mocne i szeroko komentowane słowa dotyczące historycznego dziedzictwa Rusi oraz relacji Ukrainy z Rosją. Według niego Moskwa przez dziesięciolecia zawłaszczała historię Ukrainy, budując na niej własne imperialne narracje i uzasadniając agresywną politykę wobec sąsiadów.
Polska przez lata była dumna z tego, że potrafiła odróżnić patriotyzm od nienawiści. Dziś jednak granica ta coraz częściej bywa brutalnie zacierana przez środowiska polityczne, które pod biało-czerwonymi hasłami próbują sprzedawać społeczeństwu pogardę wobec obcych — szczególnie wobec Ukraińców. I trzeba powiedzieć to jasno: za atmosferę szczucia, odczłowieczania i narodowościowej agresji odpowiedzialność ponoszą politycy związani z Konfederacją, braunowską Konfederacją Korony Polskiej oraz innymi środowiskami, które pod pozorem „obrony polskości” budują polityczny kapitał na sianiu lęku i nienawiści wobec Ukraińców.
Współczesna Polska funkcjonuje w warunkach jednego z najpoważniejszych wyzwań dla bezpieczeństwa od zakończenia zimnej wojny. Rosja prowadzi wobec państw Europy Środkowo-Wschodniej działania o charakterze hybrydowym, łącząc presję militarną z długotrwałą wojną informacyjno-psychologiczną. Jej celem jest osłabianie spójności społecznej, podważanie zaufania do instytucji państwa, pogłębianie polaryzacji politycznej oraz wzmacnianie postaw radykalnych. Istotnym elementem tych działań jest także erozja zaufania do Ukrainy – państwa, które w obecnych warunkach stanowi kluczowy element architektury bezpieczeństwa Europy oraz wschodniej flanki NATO i Unii Europejskiej.
Maj 1926 roku do dziś pozostaje jedną z najbardziej dramatycznych i jednocześnie najbardziej zakłamanych kart polskiej historii XX wieku. Przez dziesięciolecia przeciwnicy Józefa Piłsudskiego przedstawiali przewrót majowy wyłącznie jako „zamach na demokrację”, pomijając szerszy kontekst geopolityczny, chaos polityczny II Rzeczypospolitej oraz aktywną grę obcych mocarstw przeciwko Polsce.
Serdecznie zapraszamy Państwa do polubienia i śledzenia naszego fanpage
Ostatnie komentarze