28 lutego 1944 roku ukraińscy policjanci wymordowali z niemieckiego rozkazu mieszkańców polskiej wioski Huta Pieniacka. Choć od tej krwawej zbrodni minęło 76 lat, do dziś błędnie oskarża się o nią ukraińską dywizję SS-Galizien.
W Hucie Pieniackiej rozpoczęły się długo oczekiwane prace poszukiwawcze, których celem jest odnalezienie i udokumentowanie miejsc spoczynku ofiar jednej z najtragiczniejszych zbrodni popełnionych na ludności polskiej podczas II wojny światowej. To ważny krok zarówno dla rodzin pomordowanych, jak i dla polsko-ukraińskiego dialogu historycznego, który może opierać się wyłącznie na prawdzie, szacunku dla ofiar oraz rzetelnym badaniu przeszłości.
Dobra wiadomość dla młodych ludzi polskiego pochodzenia studiujących poza granicami kraju. Fundacja im. Jana Olszewskiego ogłosiła rozpoczęcie naboru do programu stypendialnego „PLus – Aktywny Student”, którego celem jest wspieranie ambitnych studentów oraz wzmacnianie środowisk polonijnych w Europie i poza nią. Program skierowany jest do studentów polskiego pochodzenia podejmujących naukę m.in. w Czechach, na Litwie, Łotwie, w Estonii, Mołdawii, Kazachstanie, Armenii, Gruzji i na Węgrzech. O stypendium mogą ubiegać się również studenci z innych państw, takich jak Rumunia, Bułgaria, Serbia, Bośnia i Hercegowina czy Chorwacja.
Próba odcięcia od środków finansowych najbardziej rozpoznawalnych, aktywnych, opiniotwórczych i skutecznych polskich mediów na Wschodzie nosi znamiona cichej dywersji wobec bezpieczeństwa polskiej przestrzeni informacyjnej. Polskie redakcje działające na Białorusi, Litwie i Ukrainie alarmują, że stoją dziś na granicy przetrwania. Drastyczne ograniczenie finansowania może doprowadzić do likwidacji części z nich, które od lat pełnią nie tylko funkcję informacyjną, ale także stanowią istotny element polskiej obecności informacyjnej w regionie szczególnie narażonym na rosyjską propagandę oraz działania hybrydowe i dezinformacyjne.
Polska przez lata była dumna z tego, że potrafiła odróżnić patriotyzm od nienawiści. Dziś jednak granica ta coraz częściej bywa brutalnie zacierana przez środowiska polityczne, które pod biało-czerwonymi hasłami próbują sprzedawać społeczeństwu pogardę wobec obcych — szczególnie wobec Ukraińców. I trzeba powiedzieć to jasno: za atmosferę szczucia, odczłowieczania i narodowościowej agresji odpowiedzialność ponoszą politycy związani z Konfederacją, braunowską Konfederacją Korony Polskiej oraz innymi środowiskami, które pod pozorem „obrony polskości” budują polityczny kapitał na sianiu lęku i nienawiści wobec Ukraińców.
W Równem, na cmentarzu Dubieńskim, odbyło się długo oczekiwane uroczyste odsłonięcie pomnika poświęconego polskim żołnierzom poległym w walkach z bolszewikami. Na ten moment polska społeczność Równego czekała od wielu dziesięcioleci. Dla miejscowych Polaków nie jest to jedynie kolejny znak pamięci. To wydarzenie o wymiarze historycznej sprawiedliwości — przywrócenia godności oraz wyrażenia wdzięczności wobec tych, którzy spoczywają na tej ziemi.
Dzień Polonii i Polaków za Granicą powinien być momentem refleksji nad tym, jak państwo polskie wspiera swoich rodaków rozsianych po świecie — szczególnie na Wschodzie, gdzie presja rosyjska ma charakter systemowy, brutalny i wielowymiarowy. Tymczasem tegoroczne decyzje Senatu RP budzą poważne pytania o kierunek tej polityki.
Niegdyś, w całkowicie zrusyfikowanym i przesiąkniętym wielkoruskim szowinizmem ZSRR, istniała szczególna forma demonstracyjnego „internacjonalizmu”. Radziecka propaganda chętnie odwoływała się do mitu „przyjaźni narodów”, którą — zgodnie z oficjalną retoryką — „na wieki zespoliła wielka Ruś”. W rzeczywistości jednak ten „internacjonalizm” był ściśle kontrolowany i precyzyjnie dozowany.
Andrzej Poczobut wyszedł na wolność. Po ponad pięciu latach spędzonych w białoruskim systemie represji wraca nie tylko dziennikarz i działacz, ale symbol – człowiek, który nie zgodził się milczeć tam, gdzie milczenie bywa warunkiem przetrwania.
Świat i Polska wchodzą dziś w epokę, w której o realnej sile państwa nie rozstrzyga już wyłącznie sprawność instytucji, lecz zdolność do integrowania doświadczeń, trafnego przewidywania procesów i głębokiego rozumienia złożoności świata. W warunkach narastających napięć geopolitycznych, rywalizacji narracji i przyspieszających zmian, kluczowym zasobem przestaje być sama wiedza. Decydująca staje się perspektywa.
„Jagiellonia” jeszcze mocniej stanie w obronie polskiej racji stanu i głosu Polaków z Ukrainy
W polskiej debacie wiele mówi się o geopolityce, bezpieczeństwie i wojnie informacyjnej. Zdecydowanie zbyt rzadko dostrzega się jednak jedno z najbardziej naturalnych narzędzi polskiej obecności poza granicami: media tworzone przez Polaków na Wschodzie. Zwłaszcza na Ukrainie nie są one wyłącznie środowiskowym dodatkiem ani elementem sentymentalnej polityki pamięci. To realne ośrodki integracji wspólnoty, podtrzymywania polskości i budowania wpływu — a więc obszar, który powinien stać się częścią poważnej polityki państwowej.
W czasie gdy Polska mierzy się z kryzysem demograficznym, niedoborem kadr, presją migracyjną i narastającym zagrożeniem ze strony rosyjskiego imperializmu, wciąż zbyt słabo wykorzystuje potencjał własnej wspólnoty narodowej na Wschodzie. Polacy z Ukrainy — potomkowie ludzi, którzy przez pokolenia zachowali polskość mimo represji, wynaradawiania i wojen — mogliby stać się dla Rzeczypospolitej bezcennym kapitałem społecznym, kulturowym, gospodarczym i strategicznym. Zbyt często pozostają jednak przedmiotem symbolicznych deklaracji, zamiast stać się elementem konsekwentnej, długofalowej polityki państwowej.
Rosyjski pisarz Maksym Gorki już w 1922 roku opisał z przerażającą precyzją zjawisko, które później setki tysięcy Polaków poznały na własnej skórze w katowniach NKWD, bydlęcych wagonach deportacyjnych i dołach śmierci imperium. Jego słowa o „szczególnym”, „zimnym” i „wyrafinowanym” rosyjskim okrucieństwie brzmią dziś nie jak literacka diagnoza, lecz jak akt oskarżenia wobec cywilizacji przemocy, która od Katynia po Sybir uczyniła cierpienie narzędziem władzy.
23 marca 2026 roku we wsi Ugły na Wołyniu rozpoczęły się długo oczekiwane prace poszukiwawcze w miejscu prawdopodobnego pochówku ofiar tragicznych wydarzeń z maja 1943 roku. Dla strony polskiej to przede wszystkim kolejny ważny etap w odnajdywaniu szczątków Polaków zamordowanych podczas ludobójczej antypolskiej akcji UPA. Dla obu państw – Polski i Ukrainy – to także test, czy prawda historyczna może stać się realnym fundamentem pojednania, a nie tylko pustym politycznym sloganem.
Jarosław Kaczyński postawił na Przemysława Czarnka jako nową twarz walki o władzę, ale Polacy najwyraźniej nie kupili tej politycznej operacji. Najnowszy sondaż jasno pokazuje, że zamiast spodziewanego impulsu dla Prawa i Sprawiedliwości, decyzja prezesa może okazać się strategicznym błędem, pogłębiającym kryzys wizerunkowy partii.
Serdecznie zapraszamy Państwa do polubienia i śledzenia naszego fanpage
Ostatnie komentarze