Kategoria: Kultura

Zadaniem teatru, czyli sztuki scenicznej w ogóle, nie jest tak jednostronne, żeby mu Śmiech, ów bicz starożytnego satyra, wystarczał. Przeważa tu druga, poważniejsza strona sztuki, to jest strona dramatyczna. Przytem sama komika, coraz mniej zależy na rozśmieszeniu i wyszydzeniu śmieszności i błędów — a celem jej, staje się odwzorowanie życia potocznego takiem, jakiem jest w istocie. Oczywiście więc, że wspomniane przysłowie, o tronowaniu śmiechu na teatrze, nieokreśla wcale rzeczy. Równie niewłaściwym jest przypuszczać, żeby teatr bezpośrednio wpływał, lub mógł wpływać, na poprawienie obyczajów — czy drogą śmiechu, czy tych wpływów, jakie wywiera dramat, lub tragedya. Autorowie dramatyczni mogą i powinni mieć na celu moralne podniesienie czytelników i widzów; ale nie idzie zatem, żeby teatr miał być szkołą obyczajności i moralności, gdy zadaniem jego właściwem jest rozbudzenie smaku i uczucia piękna. Piękno jest kształtem zmysłowym wzniosłości umysłowej i moralnej, — każdy więc utwór sceniczny, musi łączyć w sobie te pierwiastki, lecz cechy te są tylko częścią jego składową. — Celem zaś głównym — Piękno.