Autor: Włodzimierz Iszczuk

Zanim ruszą czołgi, Kreml sięga po kłamstwo. Tak jak wcześniej z Ukrainą, dziś Moskwa uderza w Litwę — odbierając jej język, tożsamość i prawo do istnienia. To nie przypadek. To ostrzeżenie. Wojna nie zaczyna się od czołgów. Zaczyna się od słów. Zanim padną pierwsze strzały, Kreml uruchamia machinę propagandy. Pełnoskalowa inwazja na Ukrainę nie rozpoczęła się hukiem armat, lecz fałszywą narracją, która miała usprawiedliwić zbrodnię. Od kłamstw, które miały stać się kulami. Wszystko zaczęło się od niesławnego artykułu Putina o „historycznej jedności” Rosjan i Ukraińców. To był fundament — ideologiczne uzasadnienie przyszłej agresji. Dopiero potem ruszyła maszyna: opowieści o „prześladowanych Rosjanach”, prowokacje w Donbasie, manewry wojskowe, eskalacja… aż po wojnę. Dziś ten sam scenariusz Kreml stosuje wobec Litwy.

Próby Donalda Trumpa, by skłonić Putina do kompromisu i powstrzymania agresji wobec Ukrainy, spełzły na niczym. Kreml kieruje wobec Waszyngtonu skrajnie roszczeniowe żądania, przedstawiając je jako rzekome „przyczyny” wojny toczonej przeciwko zbiorowemu Zachodowi na terytorium Ukrainy. Rosyjski dyktator de facto domaga się unicestwienia suwerennej, wolnej Ukrainy oraz przywrócenia Moskwie stalinowskiej strefy wpływów w Europie. Obsesyjny imperializm i ekspansjonistyczna mania Kremla to dziś nie tylko zagrożenie – to tykająca bomba pod fundamentami bezpieczeństwa Polski i całego kontynentu.

Uznanie ukraińskiego Krymu za część Rosji byłoby niezwykle niebezpiecznym precedensem, który w przyszłości mógłby posłużyć do usprawiedliwienia rosyjskich roszczeń wobec Polski. Skoro dziś Putin cynicznie kłamie, że 'Krym to ziemia rdzennie rosyjska’, to w przyszłości może równie dobrze ogłosić to samo o 'Kraju Nadwiślańskim’. Tym bardziej, że zarówno Krym, jak i Polska zostały zajęte przez Rosję w drugiej połowie XVIII wieku.

W ciągu zaledwie stu dni od powrotu do centrum władzy były deweloper i telewizyjny celebryta, który ponownie zasiadł w Gabinecie Owalnym — nie przez przypadek, lecz dzięki rosyjskiej ingerencji w amerykańską demokrację — wyrządził większe szkody zachodniemu systemowi bezpieczeństwa niż Rosja, Iran, Chiny i Korea Północna razem wzięte przez ostatnie osiemdziesiąt lat. Putin, Xi, Kim i ajatollahowie mogą jedynie z podziwem przyglądać się, jak ich świadomy lub nieświadomy sprzymierzeniec rozmontowuje reputację Stanów Zjednoczonych, osłabia NATO i toruje drogę tyranom marzącym o nowym, brutalnym podziale świata.