Autor: Włodzimierz Iszczuk

Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow po raz kolejny sięgnął po sprawdzony repertuar rosyjskiej propagandy, oskarżając Polskę oraz państwa bałtyckie o rzekomą „agresywną rusofobię”. W rozmowie z dziennikarzem kremlowskiego „poolu” Aleksandrem Junaszewem stwierdził, że istnieją kraje, z którymi Rosja „od wieków” nie miała przyjaznych relacji. Jako pierwszy przykład wskazał Polskę, podkreślając, że — jego zdaniem — relacje z nią „zawsze były problematyczne”. W tym samym kontekście wymienił Litwę, Łotwę i Estonię.

Porozumienie w sprawie Grenlandii stało się faktem. Tym samym udało się zatrzymać kryzys, który w ostatnich tygodniach realnie zagrażał spójności Sojuszu Północnoatlantyckiego i relacjom transatlantyckim. Kluczową rolę w procesie deeskalacji odegrał sekretarz generalny NATO Mark Rutte, który skutecznie zneutralizował napięcia wywołane przez konfrontacyjną politykę administracji prezydenta USA Donalda Trumpa.

Arktyka w błyskawicznym tempie przestaje być odległym, egzotycznym obszarem mapy, a staje się jednym z kluczowych pól globalnej rywalizacji strategicznej XXI wieku. I właśnie w tym punkcie Donald Trump — wbrew obiegowym opiniom — ma rację co do samej istoty problemu. Strategiczne znaczenie Arktyki dla Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników jest bezdyskusyjne. Problemem nie jest więc kierunek amerykańskiej polityki, lecz sposób, w jaki Trump próbuje ją realizować, podważając zaufanie sojuszników i osłabiając jedność euroatlantycką.

Wiara, że bezpieczeństwo Polski można oprzeć wyłącznie na amerykańskich gwarancjach, jest dziś nie tylko błędem analitycznym, lecz przejawem politycznej niedojrzałości. To myślenie życzeniowe, całkowicie oderwane od realnych deklaracji i strategicznych celów Stanów Zjednoczonych. Administracja Donalda Trumpa nie domaga się od Europy większych wydatków na obronność po to, by ją skuteczniej chronić, lecz po to, by zrzucić z USA odpowiedzialność za jej bezpieczeństwo. W świecie, w którym Waszyngton desperacko próbuje – i jak dotąd bezskutecznie – rozbić sojusz Moskwy z Pekinem, przekonanie, że ta sama Ameryka będzie bezwarunkowo bronić Polski przed Rosją, zakrawa na strategiczny infantylizm.