Wyobraźmy sobie, że spełniły się najdalej idące postulaty środowisk, które od lat przekonują Polaków, iż ich największymi wrogami są Ukraińcy mieszkający w Polsce („UkroPolin”), Ukraina („UPAdlina”), Unia Europejska („Eurokołchoz”), Niemcy („IV Rzesza”), europejskie elity oraz znaczna część amerykańskiego establishmentu („USrael”).
Europa coraz wyraźniej dostrzega to, o czym Jagiellonia.org ostrzega od lat. Wojna przeciwko Ukrainie nie jest dla Kremla celem samym w sobie, lecz etapem znacznie szerszej konfrontacji z Zachodem. W Moskwie wciąż żywe jest przekonanie, że osłabiona kryzysami Europa nie będzie zdolna do skutecznego oporu. Jak alarmuje „The Wall Street Journal”, rosyjskie elity mogą szukać sposobu na rozszerzenie konfliktu poza Ukrainę i sprawdzenie, gdzie naprawdę przebiegają granice determinacji NATO.
Konflikt, który wybuchł między Wołodymyrem Zełenskim a Karolem Nawrockim po niefortunnej decyzji strony ukraińskiej o nadaniu elitarnej jednostce sił specjalnych tytułu „Bohaterowie UPA”, przerodził się w jeden z najpoważniejszych kryzysów politycznych w relacjach polsko-ukraińskich w najnowszej historii. Decyzja strony polskiej o odebraniu Orderu Orła Białego prezydentowi Ukrainy – podjęta w reakcji na działania Kijowa uznane w Warszawie za przekroczenie granic polityki pamięci – wywołała natychmiastową odpowiedź Ukrainy i falę zwrotów polskich odznaczeń przez ukraińskich polityków. W efekcie symboliczna sfera historii uderzyła bezpośrednio w fundament strategicznego partnerstwa, które miało stanowić jeden z filarów bezpieczeństwa regionu w czasie wojny i nadchodzących tektonicznych zmian na Starym Kontynencie.
Wołodymyr Zełenski opublikował w serwisie X fragment swojego wystąpienia do europejskich przywódców, podkreślając, że bezpieczeństwo i przyszłość wolnej Europy zależą od skutecznej obrony przed rosyjską agresją oraz od przyspieszenia integracji Ukrainy z Unią Europejską. Ukraiński prezydent zadeklarował również gotowość do ścisłej współpracy z państwami sąsiednimi, dziękując m.in. Polsce, Rumunii, Słowacji i Węgrom za wsparcie oraz zapewniając o zaangażowaniu Kijowa w budowę relacji opartych na wzajemnym szacunku i partnerstwie. Warto spojrzeć na tę deklarację także przez pryzmat interesów Polaków mieszkających na Ukrainie.
Polska debata publiczna coraz częściej dryfuje w stronę emocjonalnych uproszczeń i politycznie nakręcanej niechęci wobec Ukrainy. Tymczasem realna polityka bezpieczeństwa – tworzona w sztabach NATO, analizach amerykańskich strategów i wypowiedziach europejskich decydentów – nie ma nic wspólnego z emocjami. Jest twardą geopolityką, rachunkiem sił oraz chłodną oceną interesów narodowych w świecie po 24 lutego 2022 roku.
Podczas porannego spotkania z liderami państw G7 17 czerwca, prezydent USA Donald Trump miał podkreślić swoją dominującą pozycję słowami: „to ja tu rządzę”. Według informacji przekazanych przez Sky News, wypowiedź ta padła w momencie, gdy coraz częściej mówi się o możliwej korekcie jego podejścia wobec wojny Rosji przeciwko Ukrainie.
Były ambasador Ukrainy w Polsce Andrij Deszczyca zaproponował uhonorowanie bezprecedensowej pomocy, jakiej Polska i polskie społeczeństwo udzieliły Ukraińcom po rozpoczęciu pełnoskalowej rosyjskiej inwazji w 2022 roku. Dyplomata mówił o tym w programie „Rendez-vous z Janiną Sokołową”.
Przez dekady europejska debata o bezpieczeństwie opierała się na jednym założeniu: Stany Zjednoczone są trwałym, automatycznym gwarantem obrony Europy, a NATO jest przede wszystkim amerykańskim projektem „opiekuńczym”. Najnowsze sygnały z Waszyngtonu — określane coraz częściej mianem koncepcji NATO 3.0 — pokazują, że ten model właśnie się kończy. I co istotne: nie kończy go Europa. Kończą go same Stany Zjednoczone.
Polskie media działające poza granicami Rzeczypospolitej od dziesięcioleci pełnią rolę znacznie wykraczającą poza zwykłą działalność informacyjną. Są nośnikiem języka polskiego, strażnikiem pamięci historycznej, narzędziem budowania więzi z Ojczyzną oraz ważnym elementem obecności Polski w przestrzeni międzynarodowej. Szczególne znaczenie mają redakcje funkcjonujące na Wschodzie – na Ukrainie, Litwie i Białorusi – gdzie często działają w trudnych warunkach politycznych, ekonomicznych i społecznych.
Środowiska patriotyczne wyszły z inicjatywą postawienia w Warszawie Pomnika Braterstwa Broni 1920 r. Upamiętniałby żołnierzy polskich, ukraińskich, białoruskich, amerykańskich, francuskich i innych narodów, walczących z zagrażającymi egzystencji narodów i państw Europy Środkowo Wschodniej wojskami Sowietów.
Gdy 24 lutego 2022 roku Rosja rozpoczęła pełnoskalową agresję na Ukrainę, Polska nie czekała na kalkulacje ani europejskie kompromisy. Rząd Mateusza Morawieckiego oraz miliony Polaków natychmiast otworzyły granice, domy i zaplecze wojskowe, stając się jednym z najważniejszych filarów ukraińskiego oporu. W czasie gdy część Zachodu wahała się między ostrożnością a sankcjami, Polska działała szybko i zdecydowanie. Dziś, obok strategicznego sojuszu i wdzięczności, pozostaje jednak również temat trudny — pamięć historyczna oraz kwestia gloryfikacji formacji odpowiedzialnych za ludobójstwo Polaków na Wołyniu i w Galicji Wschodniej.
28 lutego 1944 roku ukraińscy policjanci wymordowali z niemieckiego rozkazu mieszkańców polskiej wioski Huta Pieniacka. Choć od tej krwawej zbrodni minęło 76 lat, do dziś błędnie oskarża się o nią ukraińską dywizję SS-Galizien.
W Hucie Pieniackiej rozpoczęły się długo oczekiwane prace poszukiwawcze, których celem jest odnalezienie i udokumentowanie miejsc spoczynku ofiar jednej z najtragiczniejszych zbrodni popełnionych na ludności polskiej podczas II wojny światowej. To ważny krok zarówno dla rodzin pomordowanych, jak i dla polsko-ukraińskiego dialogu historycznego, który może opierać się wyłącznie na prawdzie, szacunku dla ofiar oraz rzetelnym badaniu przeszłości.
Historia często wystawia narody na próby. Niektóre z nich dotyczą wielkich wydarzeń politycznych, inne zaś pokazują, czy potrafimy zadbać o własne dziedzictwo i pamięć o tych, którym zawdzięczamy niepodległość. Dziś przed taką próbą staje Polska.
Przez dwa stulecia Rosja konsekwentnie budowała swoją dominację w Europie Wschodniej, opierając się na jednej z najbardziej cynicznych i zarazem skutecznych zasad imperialnej polityki – świadomym skłócaniu narodów, które w sposób naturalny mogłyby stać się dla niej realnym zagrożeniem. W relacjach polsko-ukraińskich była to strategia realizowana z wyjątkową konsekwencją, precyzją i bezwzględnością. Najpierw Imperium Rosyjskie, a następnie bolszewicka Rosja i Związek Sowiecki systemowo podsycały antagonizmy, wykorzystując każde możliwe napięcie – narodowe, społeczne i religijne – zgodnie z klasyczną, imperialną logiką „dziel i rządź”.
Łotewski generał Kaspars Pudāns, od stycznia 2025 roku pełniący funkcję dowódcy Sił Zbrojnych Łotwy (Chief of Defence), ostrzega, że Rosja może osiągnąć zdolność do podjęcia działań zbrojnych przeciwko NATO w perspektywie najbliższych kilku lat — potencjalnie już do końca 2028 roku.
Serdecznie zapraszamy Państwa do polubienia i śledzenia naszego fanpage
Ostatnie komentarze